นิทานปลาดาว
เราไปเจอนิทานปลาดาวเมื่อ2-3ปีก่อน เราชอบมากจนต้องเก็บไว้ในมือถือ เราชอบที่จะอ่านมันซ้ำๆ วันนี้เราเลยอยากจะแบ่งปันให้ทุกๆได้อ่าน จริงๆมันมีในเว็บแต่เราหาไม่เจอค่ะTT
กาลครั้งหนึ่ง...เมื่อพระเจ้าได้ทรงสร้างโลกใบนี้ขึ้นมา
พระองค์ทรงแบ่งแผ่นดิน ผืนน้ำ และท้องฟ้าออกจากกัน...
แผ่นดินและผืนน้ำพระองค์ทรงสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นมากมาย
ส่วนท้องฟ้าพระองค์ทรงประดับประดาด้วย
ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาว.......
และนี่คือ จุดเริ่มต้นของความรักที่..นิรันดร์
ท่ามกลางแผ่นฟ้าที่มืดมิดหลังจากรัตติกาลมาเยือน
ความระยิบระยับของดวงดาวก็ส่องประกายอยู่บนกำมะหยี่สีดำ
ที่ทอผืนอยู่บนท้องฟ้า
ดวงดาวน้อยใหญ่แข่งกันอวดรัศมีของตน...
อะไร ? ที่ทำให้พวกเธอส่องแสงสุกสกาวได้ถึงเพียงนั้น....
และแน่นอน นั่นคือ แสงจากดวงจันทร์นั่นเอง
ดวงดาว ยิ่งอยู่ใกล้รัศมีของดวงจันทร์เท่าไหร่
พวกเธอก็จะสว่าง สวยงามเท่านั้น....
ดังนั้นเหล่าดวงดาราน้อยใหญ่ทั้งหลาย
จึงแย่งกันเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้กับดวงจันทร์...
ดวงจันทร์ไม่เคยเหงา
แต่หากมีใครสักคนมองขึ้นไปอีกมุมหนึ่งของฟากฟ้า
ก็จะพบกับดาวน้อยดวงหนึ่ง ที่หลบตัวอยู่เงียบ ๆ
ดาวน้อยดวงนี้แทบจะไร้ซึ่งแสงที่เปล่งประกายออกมา
ดาวน้อยเฝ้ามองดาวดวงอื่น ๆ
ที่รายล้อมดวงจันทร์ด้วยความรู้สึกที่เศร้าหมอง
ดาวน้อยก็อยากที่จะได้อยู่ไกล้กับดวงจันทร์เช่นดาวดวงอื่น ๆ
แต่ดวงจันทร์อยู่ไกลเหลือเกิน
หลายครั้งที่ดาวน้อยพยายาม
แต่ทุกครั้งก็ต้องผิดหวังและหลบมาร้องไห้คนเดียวในมุมที่มืดมิด....
ดาวน้อยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
ที่จะประดับอยู่บนท้องฟ้าที่เงียบเหงา
เพียงเพราะว่าตัวเองเป็นดาวที่อับแสงจึงไม่มีผู้ใดสนใจ....
จึงปล่อยตัวเองให้ตกสู่พื้นทะเลที่มืดมิดอย่างเดียวดาย
พระเจ้าทรงมองเห็นการกระทำของดาวน้อย
พระองค์รู้สึกเสียพระทัย
จึงทรงสร้างดวงจันทร์ขึ้นมาอีกหนึ่งดวงวางไว้บนผืนน้ำ
วันใดที่ดวงจัทร์บนท้องฟ้าส่องแสงสว่าง
พระจันทร์บนน้ำก็จะส่องแสงสว่างเช่นกัน
และหากวันใดที่พระจันทร์บนท้องฟ้าดับแสงลง
ผืนน้ำก็จะไร้ซึ่งแสงจันทร์...
ตั้งแต่นั้นมา...
ดาวน้อยก็ได้อยู่เคียงข้างกับพระจันทร์อย่างมีความสุขตลอดไป...
และนี่เองที่ทำให้เราเรียกดวงดาวที่อยู่ในน้ำว่า..."ปลาดาว"





